حرفهای خودمانی

(تصویر از آرزوهای محال )

اشکامو پاک کنم یا نه؟

اشکامو پاک کنم یا نه دوستم داری یا نداری          تکلیف عشقمون چیه؟ عاشقی یا مسافری؟

اشکامو پاک کنم یا نه؟ بگو تو میمونی باهام           یا اشکو هدیه میکنی وقت جدایی به چشمام؟

  اشکامو پاک کنم یا نه؟ اشکامو پاک کنم یا نه؟

تا وقتی اینجا بمونی بارون قشنگ ونم نمه                                                     

هوای رفتن که کنی مرگ گلهای مریمه

ای کاش گل بودی و من می چیدمت

یا که طلوی بودی و من از پنجره می دید مت

ای کاش....

با رفتن تو آسمان رنگی دگر شد

با رفتن تو دیدگانم خونین وتر شد

دیگه توان شعر گفتن در بر من نیست

با رفتن تو عصر من با ناله سر شد

غمگین ترینم در نبودت بین یاران

خون از دو چشمم گشته جاری همچو باران

آتش و آب

آتش زبان آب را نمی فهمد

و آب زبان آتش را و آه

از حرفهای آتشین زبان تو

قطره که قطره

وجودم را

آب می کند

در بهار آرزوهایم

تو را می بینم وتو حتی یک شاخه محبت از

مهربانی باغ دلم نمی چینی

اینها رو بخون حال کن

دوست دارم شمع باشم و از غم دوریت ذره ذره آب گردم...

دلت را درآخرین وداع دفن کردم اما هنوز در کوچه باغ دلم قدم می زنی...

گریه هایم بی صداست عشق من بی انتهاست ردپای اشکهایم را بگیر تا ببینی خانه

این عاشق کجاست...

اینم یه شعر باحال

شد....

فراموشی به همین سادگی ها نیست امید من دلم از تو جدا نیست

دارم آتیش می گیرم از جدای با تو ولی همیشه به یاده تو هستم

ومی خوام به یاده عشقت بمیرم...

زندگی تو را بهانه می کنم

اگر آسمان شبی بی ستاره باشد

که هرگز خاموش نخواهی شد

بیا ببین که چگونه به سیم اخرزدم                                             

کسی که شاعر ساحل غروب تنهایی است

گرچه مجنونم صحرای جنون مال من است

لیکن دیوانه تر از من دل شیدای من است

طناب 

در زمان های بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود،فضیلت ها و تباهی هاهمه جا

 شناور بودند. انها از بیکاری خسته وکسل شده بودند. روزی همه فضایل وتباهی ها دور هم

جمع شدند، خسته تر و کسل تر از همیشه. ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت:بیائید یک بازی

بکنیم،..مثلاٌّّ قایم باشک.

هممه از پیشنهاد او شاد شدند. دیوانگی فوراٌّ فریاد زد:من چشم می گذارم. از ان جایی که هیچ

 کس نمی خواست به دنبالِ دیوانگی بگردد، همه قبول کردند که او چشم بگذارد و او به دنبال

انها بگردد. دیوانگی جلوی درختی رفت وچشمهایش را بست و شروع به شمردن

کرد:یک،دو،سه،.....

لطافت خود را به شاخ ماه اویزان کرد ، خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد ، اصالت در میان

 ابرها پنهان شد ، هوس به مرکز زمین رفت ،طمع داخل کیسه ای که خود دوخته بود مخفی شد.

 دیوانگی مشغول شمردن بود : 79 و 80 و همه پنهان شده بودند به جز عشق که مردد بود و

 نمی توانست تصمیم بگیرد . جای تعجب هم نیست میدانیم که پنهان کردن عشق مشکل است .

در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید : 95 و 96 و .....

هنگامی که دیوانگی به صد رسید ، عشق پرید و در بین یک بوته رز پنهان شد . دیوانگی فریاد

 زد که دارم می آیم .

اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود زیرا تنبلی ، تنبلیش امده بود جایی پنهان شود . لطافت را

یافت که به شاخ ماه اویزان شده بود ، دروغ ته چاه ، هوس در مرکز زمین . یکی یکی همه را

پیدا کرد به جز عشق .

حسادت در گوش هایش زمزمه کرد که تو فقط عشق را باید پیدا کنی و او پشت بوته گل رز

است .

دیوانگی شاخه ی چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت و هیجان زیادی ان را در بوته گل

فرو کرد . دوباره ، دوباره ، تا با صدای ناله ای متوقف شد . عشق از پشت بوته بیرون امد . با

 دست هایش صورت خود را پوشانده بود واز میان انگشت هایش قطرات خون بیرون می زد .

شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند . او نمی توانست جایی را ببیند ، او کور شده بود .

دیوانگی گفت : من چه کردم؟ من چه کردم ؟ چگونه می توانم تو را درمان کنم و عشق پاسخ

داد : تو نمی توانی مرا درمان کنی ، اما اگر می خواهی کاری کنی راهنمای من شو .

و از آن روز است که عشق کور است ودیوانگی همواره در کنار او

                                            یادگاری که در این گنبد دوار بماند

تقدیم به دوستام